Australian Open

Ik kom er wellicht wat laat mee af, want intussen is de Australian Open al enkele rondes verder geëvolueerd. Toch moet het me nog even van het hart: ik schaamde me Belg te zijn. Niet omdat Kirsten Flipkens verloor van de nummer één van de wereld, niet omdat Xavier Malisse het uiteindelijk toch niet redde tegen Roddick, wel dankzij één van de twee broertjes Rochus. Christophe Rochus moest namelijk aantreden tegen mijn Spaanse halfgod, Rafael Nadal. Op de vraag hoe hij zich voor deze match zou voorbereiden, antwoordde de Waalse dwerg: "niet. Ik heb toch geen kans tegen Nadal". Met zo'n mentaliteit mag hij wat mij betreft zijn racket gauw aan de kant gooien. Waar is het geloof, de bezieling, de motivatie? Als je zelf al niet meer in je eigen kunnen gelooft, waarom zou de rest van de wereld dat dan wel doen?

Positieve dingen die ik al van de Australian Open heb geleerd/gezien:

* Dankzij een droge 60 62 62 stond Nadal heel snel in de volgende ronde. Intussen zit hij nog steeds op schema: Na Rochus ging ook Karanusic de boot in, vervolgens Tommy Haas en hopelijk ook snel Gonzales.

* Aangezien dit de eerste grand slam is dat ik alleen woon, zal het huis deze keer niet verdeeld worden in twee vijandige kampen. Hier is het al Nadal dat de klok slaat. Vamos Rafa!

Altijd alles en overal

Gisteren ging ik met Lieven naar de première van Roy Aernouts. Ooit zag ik hem al eens op Linkerwoofer spelen. Toen was ik niet voor zijn talent gewonnen en dat was ook gisteren niet het geval. De show moest een kruising tussen muziek en comedy worden, maar dat was het niet. Flauwe grapjes, gecombineed met liedjes. Soms spitsvondig, soms ronduit saai.

Achteraf met Marjolein, Isabelle en Lieven nog richting Keldergat getrokken. Heel wat gezelliger daar...

Vrije dag - tandartsdag

Leuk, een vrije dag. Behalve als je naar de tandarts moet. Vreselijk vind ik dat. Zo vreselijk dat ik de voorbije jaren "vergat" een afspraak te maken. Resultaat: nu een paar keer terugkomen.
Mijn lieve moeder heeft me zelfs wat kalmeermiddelen meegegeven. Heb ik nodig, voor de veiligheid van die arme tandarts. Anders maai ik hem waarschijnlijk hysterisch neer...

Ach ja...Focussen op de rest van de dag...Tickets halen voor Yasmine! Het lijkt alweer eeuwen geleden dat ik haar nog eens zag optreden. Wellicht van de laatste keer Arenberg...Nu maar duimen dat er nog plaatsen zijn!

Moeten er nog kortingen zijn?

Zaterdagnamiddag waagden we ons aan een hels plan: shoppen op de eerste soldendag. Gekken dat we zijn. Al bij al viel het nochtans mee. In tegenstelling tot in de zomer heerste er geen allesomvattende zweetgeur op de Antwerpse Meir. Bovendien - dankzij de economische crisis - gooiden de winkels de kortingen naar onze oren: - 40%, - 50%, - 70 %. Je zou voor minder buitenkomen!

Maandag moest ik werken in Gent. Aangezien de verwarming niet behoorlijk functioneerde, trok ik er 's middags tijdens de pauze op uit. Naar het nabijgelegen shoppincenter. Naar de schoenwinkel. Daar vond ik een paar leuk uitziende botjes, met bijhorend clichéverhaaltje. Alle schoenen rondom de mijne waren afgeprijsd. Wanneer ik echter naar de kassa ga, mag ik het volledige bedrag uit mijn portemonnee halen. Nieuwe collectie...Het geeft toch altijd meer aantrekkingskracht...

Happy New Year!

Aan iedereen die dit leest: Gelukkig Nieuwjaar! Dat 2009 nog mooier, prachtiger en fantastischer dan 2008 mag zijn!

Hopelijk heeft iedereen hier het nieuwe jaar gezonder ingezet dan ik. Hoewel er leuke mensen waren, lekker eten en heerlijk drinken begon 2009 toch een beetje in mineur. Met de leuke mensen kon ik wel praten, maar eten en drinken was bijna onmogelijk. Positief punt: de verloren kilo's. De enige reden waarom ik nog wel eens ziek wil worden... :-)