Soms sneeuwt het in april
Eergisteren begon mijn gsm ineens onophoudelijk te piepen. Berichtje na berichtje. Allemaal mensen die net het nieuws hadden gehoord én dus ook het gruwelijke nieuws: Yasmine is niet meer.
Al zal ze er voor mij - en ongetwijfeld vele anderen - altijd blijven met haar muziek. Als klein meisje al raakte ik verslingerd aan haar schone stem en lachende ogen. Vanaf het eerste nummer dat ik hoorde, begon ik cd's te kopen en naar concerten in den Arenberg te gaan. Groot was dan ook mijn verwachting toen ik haar een paar maanden geleden mocht gaan interviewen. In De Muze. Over poëzie. Positief was die indruk over haar. Lief, innemend, grappig, intelligent.
En dan dit. Op zo'n gruwelijke manier. Zelfs al kende ik haar niet, het doet pijn. Hopelijk bestaat er een leven na de dood...
Ik kwam terecht in een wervelwind
Door al het stof zag ik niets
3 reacties:
Sterkte Valerie! Een van de eerste dingen die ik te weten kwam over jou was dat je een enorme Yasminefan bent. Later zei je dat je haar niet graag zou interviewen om een eventuele teleurstelling te vermijden. Maar ze bleek nog toffer te zijn dan je maar kon vermoeden.
Ik ben blij dat ik, dankzij jou, haar nog live heb kunnen zien en live heb kunnen spreken. Onder de indruk waren we, hé. Keitof! :-)
Mag voor jou de zon schijnen in juni, juli en alle andere maanden! Sterkte!
ik heb ook direct aan jou gedacht, val ... maar ik wou je niet bellen - ik vermoedde al dat je gsm constant zou rinkelen ...
zo'n mooie, intelligente, talentvolle vrouw ... zo jammer ...
Het was een hele grote madam! Mijn medeleven!
Een reactie plaatsen