Australian Open

Ik kom er wellicht wat laat mee af, want intussen is de Australian Open al enkele rondes verder geëvolueerd. Toch moet het me nog even van het hart: ik schaamde me Belg te zijn. Niet omdat Kirsten Flipkens verloor van de nummer één van de wereld, niet omdat Xavier Malisse het uiteindelijk toch niet redde tegen Roddick, wel dankzij één van de twee broertjes Rochus. Christophe Rochus moest namelijk aantreden tegen mijn Spaanse halfgod, Rafael Nadal. Op de vraag hoe hij zich voor deze match zou voorbereiden, antwoordde de Waalse dwerg: "niet. Ik heb toch geen kans tegen Nadal". Met zo'n mentaliteit mag hij wat mij betreft zijn racket gauw aan de kant gooien. Waar is het geloof, de bezieling, de motivatie? Als je zelf al niet meer in je eigen kunnen gelooft, waarom zou de rest van de wereld dat dan wel doen?

Positieve dingen die ik al van de Australian Open heb geleerd/gezien:

* Dankzij een droge 60 62 62 stond Nadal heel snel in de volgende ronde. Intussen zit hij nog steeds op schema: Na Rochus ging ook Karanusic de boot in, vervolgens Tommy Haas en hopelijk ook snel Gonzales.

* Aangezien dit de eerste grand slam is dat ik alleen woon, zal het huis deze keer niet verdeeld worden in twee vijandige kampen. Hier is het al Nadal dat de klok slaat. Vamos Rafa!