Sint vs Kerst

Ik heb er mij vorig jaar volgens mij ook al aan geërgerd, maar het moet er nog eens uit:

dames en heren, de kerstperiode is nog niet bezig. Eerst komt Sinterklaas met zijn Pieten en dan pas kunnen we onze kerstboom boven halen en beginnen versieren. Niet eerder. We moeten Sinterklaas met respect behandelen.

Quantum of Solace

Enkele dagen geleden ging ik met min lieftallige zusje naar UGC Antwerpen. Reden daarvoor? Quantum of Solace, de allernieuwste Bondfilm. En genoten dat we hebben! Twee opmerkingen echter:

* Cinema wordt schandalig duur! Nu ik geen studentenkaart meer heb, moet ik het gewone tarief betalen. Tegen de negen euro kost één cinematicketje intussen al. En dan heb je nog niets gegeten of gedronken. Geef mij vanaf nu dan maar mijn eigen mooie, grote televisie.

* Ik vond de nieuwe Bond geweldig. De laatste films vond ik het slechter en slechter worden, met Die Another Day als absoluut dieptepunt. Veel mensen delen die mening echter niet: "De nieuwste Bond is Bond niet meer. Er zit geen humor meer in, geen fantastische snufjes, teveel actie,..."

Bond is nog wél Bond. Dat "My name is Bond, James Bond" er niet meer inzit heeft mij nergens gestoord. Die lijn is trouwens wél in de Quantum of Solace geïntegreerd: zijn Bondgirl heeft die in deze film overgenomen. Wat al meteen één van de vele humormomenten is. Op voorhand was al aangekondigd dat ze meer naar het begin zouden teruggaan: meer actie, minder onnozele dingetjes. Ik ben alleen maar blij dat er geen onzichtbare auto's etc meer inzitten.

En ladies, is deze Daniel Craig hierboven geen snoesje?!

De Post

Nog niet zo heel lang geleden woonde ik nog in Kontich. Hoewel er daar nog koeien op straat liepen en de laatste bus om negen uur reed, ging er één ding toch beter dan in het grote Antwerpen: de Post. Mijn Kontichse postbode was een vrolijke, vriendelijke man met zwarte baard. Elke ochtend rende ik opgewonden naar buiten: wat zou mijn postbode voor me in petto hebben? Wanneer ik hem dan tegenkwam, riep hij me vriendelijk goeiedag. En de post kwam altijd.

Als ik nu met de auto door Kontich rijd en ik kom hem tegen, dan herkent hij me nog steeds. En zwaait even hard als vroeger. Dan vliegt een warm gevoel van melancholisch geluk over mij. In Kontich verliep alles perfect, hier in Antwerpen loopt alles fout. De voorbije twee weken kreeg ik immers niets meer in mijn brievenbus. Behalve reclameblaadjes. Dus bel ik naar de Post. Eerst naar hun algemene nummer...
"Oei, geen post? Dat klopt niet. U kan best even contact opnemen met uw plaatselijke postkantoor. Als u achteraf klacht wil indienen, kan u zich opnieuw tot dit nummer wenden."

Dus bel ik naar de Groenplaats, waar ik doorverbonden word met vermoedelijk de postmeester...
"Ja juffrake, as ga giene post het gekrege, dan hedde ga woarschaanlaak giene post eh"

Tuurlijk, tuurlijk. Want Mobistar liegt als ze mij zeggen dat ze op 30 oktober mijn rekening hebben gestuurd. En Electrabel is deze maand mijn rekening wellicht vergeten sturen. En...En...En...

Om een lang verhaal kort te maken: ik krijg al twee weken geen post meer en ik word er lichtelijke hysterisch door!!!

Jyves-Time!

Het was alweer een maand geleden denk ik, dus was het weer tijd voor wat Jyves-Time. D.w.z.: af en toe vliegen Lut en ik eens goed in de witte wijn...Ideale locatie was deze maand Den Hopsack tijdens de maandelijkse Muzeval. Waarom die locatie ideaal was? De wijn is er spotgoedkoop (niet dat hij echt lekker is, maar wie proeft dat nog na twee glazen?!) én gastdichter van dienst was Vital. Zoals het sjiek volk betaamt, kwam hij anderhalf uur te laat, maar dat kon de pret niet drukken. Er was immers nog het vrij podium, waar Lut zelf speelde én Isabelle en Marjolein waren mee. (Ook te bewonderen op de blog van Vital...)

Hele leuke avond, maar opstaan de volgende ochtend was toch wel héél pijnlijk...

Vicky Cristina Barcelona

Gisteren nog eens naar UGC geweest en daar mijn allereerste Woody Allen ooit gezien: Vicky Cristina Barcelona. Een verhaal over twee Amerikaanse vriendinnen, Vicky - braaf en verloofd - en Cristina - zoekend en impulsief - die samen op vakantie trekken. In Barcelona ontmoeten ze Juan Antonio en vallen ze allebei als een blok voor hem. Geen vuiltje aan de lucht tot plots de knettergekke ex-vrouw van Juan Antonio opduikt: Penélope Cruz. Dé ster van de film als je het mij vraagt... Zeker gaan zien! Ik begin nu aan de 41 of 42 films van Woody Allen die ik gemist heb...

Boekenbeurs 2008

Eergisteren trokken we naar de opening van de jaarlijkse boekenbeurs. Na de weer veel te lange toespraken kon het echte feest beginnen: boeken, boeken, boeken! As usual weer veel te weinig boeken kunnen bekijken, want veel te veel bekende gezichten tegengekomen. En aangezien ik de dag erna toch moest werken, ben ik met Paul en Marc op tijd naar huis gegaan. Maar geen nood: al die mooie, lekker ruikende boeken liggen daar de komende week nog steeds. Mij zal je daar dus zeker nog minstens één keer aantreffen. Want zeg nu zelf: ik heb nog maar één boek gekocht. Dat is toch veel te weinig?!