Ontslag voor het Antwerpse politiekorps aub.

De politie, mijn vriend. Tarara. Ik heb het eigenlijk al bij de vorige post verteld, maar bon...Vrijdagochtend belde mijn ma naar Ikea. We vroegen ons namelijk af of én hoeveel plaats we moesten reserveren voor die heilige vrachtwagen vol prachtige meubeltjes...Vijftien meter, luidde het verdict. Dus bellen we naar de Antwerpse politie, die ons ongetwijfeld zou kunnen helpen.
In plat Antwerps konden we enkel dit horen: "joa madammeke, da's dikke pech eh, ge mut da vier waarkdoage oep voorand oanvroage. Da's naa te loat". Op de vraag of ze dan echt niets meer konden doen, volgde: "edde maa ni gehoerd? Ik zaa dat' te loat was." En dus vonden we redding in Merksem, niet bij de politie. *Censuur van wat gevloek en een "van mij mogen ze ze opfikken"-uitroep*

Update:

* Slaapkamer: laminaat én plinten aanwezig.
* Keuken: kapotte muur gemaakt.
* Living: kapotte muur gemaakt. Laminaat en plinten vandaag?

Het ziet er al goed uit, maar nog zoveel te doen...Vandaag met Ward - ik ga hem levenslang moeten blijven trakteren vrees ik... - naar Ikea mijn tafel en lattenbodem halen. Vervolgens richting appartement schilderen, schilderen, schilderen. Tussendoor ook electrabel bellen om alles te regelen. De politie bellen voor borden zodat Ikea woensdag de meubels kan leveren en dan hopen dat alles goed gaat...Duim voor mij!

Mijn benen...

...doen pijn. Stijf, stijf, stijf. De voorbije twee dagen ben ik namelijk gaan schilderen in het nieuwe - en eerste ! - appartement. Dankzij held Ward loopt alles op rolletjes. Letterlijk, want we schilderen met van die witte rollers... (én dankzij onze held Lieven of course, voor hij zich gepasseerd voelt...en zenuwachtige jessy die aanpapt met de kok van Ikea...)

Nog eventjes en alle muren zijn mooi wit - eierschaal -. Drie september worden de meubels geleverd en twee dagen later mag mijn bril weer weg. Ja, die oogonsteking blijft maar aanslepen. (Nu al de volle drie dagen!)

Money, Money, Money

Vandaag naar de bank alles al in orde gaan brengen: waarborg, verzekering,... Helaas, mijn rekening zal er straks weer heel wat lichter uitzien...

En morgen komt het spannendere deel: verf uitkiezen, meubeltjes zoeken, ...
Binnekort volgen hier misschien wel een paar foto's...

De Sleutel.

De kogel is door de kerk: ik ga verhuizen. Na een hele tijd zoeken, hebben we het perfecte appartementje gevonden. Waar? Graaf Van Hoornestraat op't Antwerpse Zuid. Hoewel ik officieel pas vanaf september huur, heb ik toch de sleutel al gekregen!
Vrijwilligers om te komen schilderen, mogen zich hier aanmelden...

Romantiek hangt in de lucht

Tot vorige week was ik nog nooit naar een huwelijksfeest geweest. Nog nooit in heel mijn lange/korte leven. Tot vorige week. Toen zijn Goldie en Linda getrouwd. Eens in eindelijk de locatie had gevonden - Believe me, dát was niet simpel - was het een prachtige avond. En als ik prachtig zeg, heb ik het ook over het kleed van Linda.
Vandaag is het de beurt aan Frans en Nip. Heel benieuwd naar haar jurk.

Ge zou al bijna zin krijgen om ook...(Grapje!!!!)

Mamaaaa, jij bent de liefste van de heeeeeele wereld*

Het is weer die gruwelijke dag: moederdag. Begrijp me niet verkeerd: ik hou van mijn ma. Maar zij is wellicht de moeilijkste persoon die ik ken om cadeautjes voor te kopen...

Dit jaar hebben we het grote vraagstuk al opgelost. Maar feel free om hier nog wat ideetjes te lozen. Dat lost onze problemen voor de komende jaren misschien op...

Gisteren langs de Muzeval geweest waar Kristo deze maand gastdichter was. Gezellig met Chantal, Lut en Frank. Zo'n goeie oude dichtavond was alweer een hele tijd geleden. Uitkijken naar september wanneer de Ezels en co weer beginnen...September, wanneer heel wat dingen zullen veranderen. Maar later meer daarover!

* Titel van deze blogpost verwijst naar het nummer van Jantje Smit. Intussen vormde hij zijn naam om tot Jan Smit, kreeg hij nog meer succes én werd hij al eens geïnterviewd door mij...(Tijdens dat interview gaf hij mij trouwens een cd van vrienden van hem. Hun naam ben ik intussen al lang vergeten. Gelukkig maar, het was gruwelijke muziek...)

Duizend bommen en granaten

De planning zat zo goed: na het werk de trein op richting Berchem. Laptop ophalen, tanken en naar zee. (Traditiegetrouw is dat weer Wenduine, met de helrode spioenkop bovenaan in de duinen)
Het ging goed...Tot de laptop toch.

Daar ging het helemaal de mist in... "Saldo ontoereikend" verscheen er op het schermpje. 1. Ik had absoluut diesel nodig om tot Wenduine te kunnen rijden 2. Ik wist dat er nog genoeg geld op mijn bankkaart stond.
Grrrr, daar stond ik dan. Eigen schuld natuurlijk. Luiheid wordt uiteindelijk toch bestraft. Daar stond ik dan met mijn jongerenkaart, ondanks herhaardelijke herinneringen van de bank om een nieuwe kaart te halen. Maximum 250 euro per week betalen met mijn kaart. En daar zat ik al aan, dankzij mijn fantastische, wondermooie en prachtige nieuwe laptop. (Toshiba)

Gelukkig was Jessy er nog om mij uit mijn lijden te verlossen. Dankzij haar - en haar bankkaart - ben ik -met nogal wat vertraging - veilig en wel in Wenduine beland...